Jan Taminiau opende de 12de editie van Amsterdam Fashion Week (AIFW) met een collectie die hij daags voordien presenteerde in Parijs. Met de twintig glitterende outfits wist hij de Italiaanse Vogue te interesseren. Mattijs, die later op de avond zijn werk liet zien, wekte de interesse van onder meer de Australische styliste Msfitz. Nu de potentiële zakenpartners nog.

Het karakter van AIFW is snel veranderd, het afgelopen jaar. Was het voorheen vooral een gemeenzame bijeenkomst van vakidioten, tegenwoordig lijkt het wel alsof gans Nederland ‘iets’ met de Fashion Week wil doen. Vooral de hoeveelheid journalisten, bloggers en ander publicerend volk bij de openingssoiree van woensdagavond was overweldigend.

Dat was dan waarschijnlijk ook de reden waarom er dit jaar meer gedoe was om kaarten -waarvoor iedereen zich moest opstellen aan een balie tussen enthousiast schreeuwende modeadepten in plaats van dat ze gewoon netjes werden opgestuurd zoals in voorgaande jaren. Dergelijke futiliteiten zijn echter van secundair belang. Fashion Week gaat tenslotte om de mode. Het promoten ervan, welteverstaan, en dan met name bij het zakelijke deel van de bevolking.

Hoe het evenement daarin slaagde viel vanzelfsprekend het beste te peilen bij de genodigden van Fortis, die werden ontvangen in een belendende ruimte van de Westergasfabriek: Een tent die was aangekleed met zachte bankjes van pluche en waar de aanwezigen werden verwend met rustgevende jazzy loungemuziek, champagne en hapjes als canneloni van tonijn, gamba’s met spek en schattige lamskoteletjes.

De show van Jan Taminiau –live te volgen via diverse websites en blogs- was letterlijk oogverblindend, zoveel glimmende stenen, draden en pailletten waren er op de jurkjes en hoofdtooien vastgestikt. De jurken, veelal voorzien van ronde bloemvormige schilden, gingen vergezeld van een helm-achtige hoofdtooi, waardoor het geheel deed denken aan ridders uit de middeleeuwen. Ziedaar de link met het verleden, die zo kenmerkend is voor het werk van Taminiau. Dit keer dus niet de vorm van oude, doorleefde materialen, maar in de vorm van een beeld, uitgevoerd in lichte poedertinten, laagjes tule en chiffons en glimmers. Het meest indrukwekkend was de volumineuze jurk die tegen het einde van de show de catwalk betrad: Een bovenstuk vol glitter met daaronder een waterval van lichtblauwe tule. Wellicht dus binnenkort te zien in Vogue.

De gesprekken van de zakenlieden na de show gingen echter over heel andere zaken: de op handen zijnde fusie tussen Abn Amro en Fortis, kinderopvang en de kwaliteit van de champagne (heel toegankelijke instapchampagne, waarschijnlijk een Moët).

Als de collectie van Mattijs -later op de avond vertoond- geen zakelijke partners over de streep kan trekken, dan kan waarschijnlijk niemand het: Zijn collectie, rijk aan de voor hem kenmerkende plissés, was draagbaar en dus commercieel interessant. Dominante kleuren waren zwart, goud en koper, met af en toe wat maffe uitspattingen als de brandweerwagenrood gevoerde jas en het kikkergroene mantelpakje. Door de hele collectie voerde de jaren tachtig de boventoon: met flink geaccentueerde schouders en Michael Jackson-achtige accenten.

Niet voor niets was er interesse vanuit het buitenland; zoals Deidre Cullen, een inkoper van het Britse warenhuis Harvey Nichols. “Cute”, oordeelde een andere buitenlandse gast, de Australische styliste Msftz, over de collectie. “Ik vond het kleurgebruik erg bijzonder en in sommige items zie ik potentieel.” Zo ook de vrouwelijke zakenlui, die wel wat draagbare items hadden gezien. Of ze er ook zakelijk iets mee zouden kunnen? “Die kans acht ik klein,” aldus een advocate die liever anoniem wilde blijven: “Iedereen weet dat het tegenwoordig heel moeilijk is om in de mode iets te verdienen.”

Foto: Peter Stigter