Nog maar net bekomen van een brand waarbij bijna al zijn voorgaande werk in rook is opgegaan, was ontwerper Claes Iversen vol frisse moed aanwezig op Amsterdam International Fashion Week (AIFW). Zijn archief ging verloren toen in november 2009 opslagruimte Citybox afbrandde in een loods in Amsterdam Noord. Gelukkig voor de modeliefhebbers onder ons hing de collectie die hij vrijdagavond showde veilig ergens anders. Vol lof werd de 32-jarige ontwerper na de show in de coulissen onthaald. Modepers, modellen en bekende Nederlanders vlogen hem complimenten uitroepend om de nek. Zo vleide Renate Verbaan de verlegen Iversen door aan te geven dat ze zeker het een en ander zou willen dragen.

Afijn, de van de van oorsprong uit Denemarken afkomstige Iversen, die ooit stage liep bij Viktor & Rolf en absoluut geen nieuweling op AIFW meer kan worden genoemd, toonde het publiek een aantal jurkjes en jassen en jasjurken (jurk en jas uit een stuk) zo mooi dat ze makkelijk als jurk dienst zouden kunnen doen. Veel stuks bestonden uit een combinatie tussen military en romantisch; Tweed jasjes, met eraan vast een doorschijnend rokje met veel roesjes of andersom. Het kan een misinterpretatie zijn, maar het klassieke Chanelpakje leek terug te komen in de ronde boorden en rechte snit. Met zelfs her en der een kraagje. Ook de haute-couture die de jonge Catherine Deneuve droeg in de film Belle de Jour van Luis Bunuel leek als inspiratie te hebben gediend. Wel met meer schwung want het uitbundige gebruik van pailletten in bloemvorm en de doorschijnende stof waren er daar niet bij natuurlijk.

Kleuren varieerden van grijs gecombineerd met donkerblauw, tot steen- en wijnrood, roze en camel. En er waren – zoals ook bij andere ontwerpers te zien was – ruiten. Opvallend waren een jurk met een grote heuppartij (een ‘bolling’ bij de heup) en een diep uitgesneden rug en een jas die tevens jurk was (van achter een jas, van voren een openvallende jas met eraan vast een jurk). Het gezicht van de bruid was onherkenbaar. De wijde, witte jurk werd bewerkt met parels, strass en witte ‘papiertjes’, die overgingen in een masker voor haar gezicht. Gevraagd naar die ‘papiertjes’ antwoordde de ontwerper dat dit prijskaartjes waren en de combinatie met de bruid een symbool voor de overgangsfase waarin hij zit. “Ik heb niet veel geld. Maar als je gaat trouwen ben je ook echt geen kind meer,” zo lichtte Iversen toe.

De overgang dus van het kind dat hij ooit was naar professionele volwassenheid. De professionaliteit is er, maar het geld, en misschien ook de know-how voor productie, ontbreekt. En deze tegenstrijdigheid was zoals gezegd ook te zien in de rest van de collectie: Enerzijds was daar de onschuld van hooggesloten jasjes en rokken tot over de knie – anderzijds de doorschijnende brutaliteit die niet kan wachten op wat er verder gebeuren gaat. Vaak letterlijk in één kledingstuk samengebracht. Gevraagd naar een nadere toelichting vertelde de ontwerper na de show lachend dat hij al 32 is, dus dat-ie nu toch wel volwassen zou moeten zijn. “Maar ik wil het kind in mij ook weer niet loslaten, ik wil vasthouden aan de droom die ik als kind had. Ik hoop gewoon dat ik professioneel in een tussenfase zit. Het is een collectie vol hoop.”